Rimpel
mastino napolitano
Rimpel
- Op Pets.be sinds: 07-07-2009
- Type: Hond
- Verjaardag: Mar 2009
- Energie:
- Slimheid:
- Vriendelijkheid:
- Speelsheid:
- Ondeugendheid:
- Houdt het meeste van:buiten spelen en liggen
- Leukste speeltje:een platgeknepen flesje van frisdrank
- Favoriete wandeling of uitstap:het park
- Truukjes waarme ik altijd succes heb:pootjes geven
Hoe kwam dit dier in de familie ?
10,5 jaar geleden zag ik voor het eerst in de winkel een klein, Lief, schattig pupje zitten met rimpeltjes over haar hele lichaampje ....
Er werd me gezegd dat dit hondje niet groter zou worden dan een charpei...
Dat gaf toen ook de doorslag om mijn 'kleine' meisje mee naar huis te nemen... Ik gaf haar de naam Rimpel.... Maar naarmate de weken en maanden vorderde bleef mijn 'kleine' meisje maar groeien en groeien. En dit zowel in lengte als in gewicht. Mijn kleine meisje werd dan maar een mastino van liefst 70 kilo.....
Maar toch bleef ze mijn kleine meid....
Rimpel groeide op als een grote en lieve meid, en ze hield er dan ook van om af en toe kattekwaad uit te halen. Haar favoriete bezigheid was vooral liggen knagen aan de electriciteitsdraden en de keuken in de fik steken door het gekwispel met haar staart tegen de knoppen van het fornuis. Ook een plastick fles was één van haar favoriete speeltjes....
op 1 december 2008 hebben we spijtig genoeg afscheid moeten nemen van haar zus Zikann (de hond van mijn vader). Jammer genoeg sloeg het noodlot een paar maanden later terug toe, want bij Rimpel werd bloedkanker vastgesteld. 3 maanden tot een jaar werd er nog gegeven....
Met de dagelijkse dosis cortisone overschreden we de 3 maanden, maar toen ging het zienderoge achteruit....
Door ouderdom, bloedkanker, pijnlijke gewrichten en bijna geen eetlust meer heb ik de moeilijke beslissing genomen om haar uit haar lijden te verlossen...
Ze had genoeg gevochten...
Op 27 mei 2009 is ze rustig op haar vertrouwde plekje in huis, met de mensen/ hond (zusje lenka) ingeslapen...
Ik heb haar hoofd de hele tijd vastgehouden en voelde ze dan ook heel rustig van me weggaan. Met een hart vol tranen heb ik afscheid genomen van mijn nog steeds kleine meid....
Nu zijn er nog enkel woorden te kort om iedereen duidelijk te maken hoe hard ik haar mis, en hoeveel ik van haar hou !!!
Het huis is leeg en koud zonder haar aanwezigheid....
Het is koud en stil om me heen.
't plekje waar je altijd lag is nu alleen.
Ik mis je, 't klinkt misschien raar,
nu je er niet meer bent, voelt 't zo zwaar.
Ze zullen me wel uitlachen, omdat ik huil om een hond,
maar echt, ik wou dat je nog bestond...
- Grootte:28
By Scorpia
08 July pm31 18:07
Laat je tranen maar gerust de vrije loop. Het is reeds 3 jaar geleden dat ik moest afscheid nemen van mijn Zorba, en nog steeds blijven mijn ogen niet droog als ik aan hem denk. Vergeten doe je niet.
Een dier is voor het leven en niet voor maar even.
By hannelore
12 July pm31 12:14
Hallo,
Je hoeft je niet te schamen omdat je weent voor je hond. Ik begrijp dit volkomen. Het is een lid van de familie. Denk aan de mooie momenten, de liefde, de vriendschap, en zoveel meer.
Ik vond mijn hond buiten, hij was overleden, zomaar. Ik kon die dag niet gaan werken, zo'n intens verdriet. Maar als ik ga wandelen dan zie ik ze soms lopen, dan geniet ik daarvan en dan denk ik, je bent nog steeds bij me.
Het is een rouwproces, dat is normaal.
By hannelore
23 December pm31 18:37
Mooie hond, jammer dat hij is heengegaan. Maar we weten dat ook wij moeten sterven, en nee ik lach niet met u. Heb het zelf ook meegemaakt en in het begin is het wat wennen. Vooral aan het gemis.....overal. Wanneer je gaat wandelen, zie je ze lopen en ik kon daar (latere tijd) dan wel van genieten.
Het ga je goed en hopelijk vind je nog eens zo'n toffe, lieve hond.
gr,
H